Blauwe plekken

Was het een uitgelezen krant, die hij, opgerold in zijn opgezwollen handen vasthield of een goedkope fles wijn. Ik naderde de auto om een beter beeld te krijgen van wat de bestuurder krampachtig vasthield, maar ik werd afgeleid door de erbarmelijke staat waar de auto, een Ford Mustang in verkeerde en het geroezemoes dat opsteeg van de achterbank dat iets weg had van een onhandelbare schoolklas. De man, een overblijfsel van een fascistisch bewind, maakte geen aanstalten om het gebeuren achter hem het zwijgen op te leggen met harde hand. Hij had een kale kop, kleine oortjes, doorlopende wenkbrauwen en een platgeslagen vochtige neus. Een baard van drie dagen aangelegd, bloedeloze ogen, een magere glimlach, die zijn gelige tanden weghield en een weelderige haargroei bij zijn oren, waardoor het geluid op de achterbank dempte. Hij droeg een versleten uniform met een verboden embleem op de linkermouw. Aan de voeten afgeleefde rijlaarzen die hunkerde naar schoensmeer. Uit de auto stapte een vrouw waar ik de leeftijd moeilijk van kon inschatten. Het gezicht was met menselijk geduld zwaar opgemaakt en gaf de indruk dat er een camouflagenet overheen lag. Het smoezelige haar, zilvergrijs, werd bijeengehouden door een bataljon van haarkammetjes. In haar oorlellen hingen goedkope kogelvormige oorbellen van massief zilver, bezig te oxideren, die ze na een intensieve zoektocht gevonden had op een rommelmarkt. Ze had een lichaam waar het overgewicht in heerste, behaarde zeemansarmen omhult in een ruim hangend zwart shirt tot aan haar knieën. De enorme borsten, kapot gezogen door haar kroost en gevangen in een knellende beha, snakte naar de vrijheid en haar buik, onder de blauwe plekken, krulde gewond over de rand van haar broek die ooit helder wit in de winkel had gelegen. Haar voeten zaten gevangen in afgetrapte sandalen en de gele teennagels, waar het vuil de overhand had, waren duidelijk zichtbaar. Ik raakte in het bijzonder gefascineerd door de blauwe plekken en vroeg mij in stille nieuwsgierigheid af hoe ze daar was aangekomen. Was ze mishandeld door haar echtgenoot. Afgetuigd, uit frustratie, omdat hij, nu de fascisten waren verdreven geen mensen meer kon martelen. Een andere mogelijke oorzaak kon zijn, gezien de vele kinderen die ze geworpen had dat haar man, bij de zoveelste keer om haar te bevruchten van opwinding hard in haar buik had geknepen. De plaats van coitus a tergo zou ook een rol hierin hebben kunnen spelen. Terwijl de vrouw de afwas aan het doen was, de man tegen haar op stond te rijen, drukte de vetranden pijnlijk tegen het aanrechtblok en trok de kroost hongerig aan haar rok. Vanuit de auto klonk een hard geschreeuw en aan de zwaarte van de stem kon je horen dat het niet uit de keel van een kind kwam. De man had het raampje van het autoportier aan de bijrijderskant geopend, stak zijn verweerde hoofd naar buiten en riep op dreigende toon dat ze op moest schieten want hij had dorst en zijn mond was nog droger dan de Nevada woestijn. En toen zag ik het: hij was een stuk kleiner dan de vrouw

Met aangrenzende zekerheid wist ik nu dat hij in het bezit was van een krukje. Z’n plastic keukentrapje dat je gebruikt om spullen uit een kast te pakken waar je net niet bij kan. Waarschijnlijk nam hij dat ook mee als hij ging vissen om weg te zijn van zijn vrouw en kinderen om langs de waterkant te mijmeren over vroeger in afwachting tot het ondergaan van de dobber. De vrouw blèrde iets onverstaanbaars terug, trapte gericht tegen het portier van de auto, dat al meerdere deuken bezat, draaide haar lichaam en begon zich provocerend en langzaam uit het zicht van mij, haar man, haar kroost en de auto te begeven, in de wetenschap dat ze hoe dan ook blauwe plekken erbij ging krijgen. De man, behoorlijk opgefokt, had zich terug achter het autostuur gedwongen, balde zijn vuisten en sloeg al zijn woede op het dashboard. Vervolgens haalde hij een pakje sigaretten tevoorschijn uit het opgestikte klepzakje van zijn blouse, die openhing tot aan zijn navel, verscholen achter een pluk dik stug haar en tikte er een sigaret uit. Stak deze aan en opende het autoraampje aan zijn kant. Jarenlang had hij mensen uitbundig gemarteld en toen de fascisten het eigen volk niet langer in bedwang kon houden, verloor hij, bedroefd, zijn droombaan. Hij werd opgepakt, voor het volkstribunaal gebracht, schuldig bevonden aan martelpraktijken en verkrachting en veroordeeld tot dwangarbeid in een overgebleven strafkamp. Echter door een onvoorziene procedurefout kwam hij op vrije voeten, besloot het land te ontvluchten met vrouw en kinderen naar een oord waar men geen vervelende vragen stelden en zette zijn geliefde werk voort, zij het in besloten kring.

© 2021 Léon Somers.